Adrenalina w Bagazu

''Różnica między ludźmi, którzy realizują swoje marzenia, a całą resztą świata nie polega na zasobności portfela. Chodzi o to, że jedni całe życie czytają o dalekich lądach i śnią o przygodach, a inni pewnego dnia podnoszą wzrok znad książki, wstają z fotela i ruszają na spotkanie swoich marzeń.'' 

Mieliśmy okazje zwiedzic to miejsce kilkakrotnie ale tak naprawde w dzisiejszych czasach nikt nie zastanawia sie nad historia daneg miejsca. Od tak jedzie tam, cyknie sobie pare ujec, wystawi na portalach spolecznosciowych i tyle z calej przyjemnosci. Dlaczego nie przekazujemy dzieciom wartości i korzyści jakie niesie ze soba podróżowanie. Tak to bywa, w pokręconym swiecie, gdzie dominuja nasze medialnie wykreowane potrzebny odbebnienia podrozy zatracamy sie w tej czasoprzestrzeni i zapominamy o najważniejszym, jak to robic ze smakiem, z wyczuciem piekna i znajomoscia historii.
   ''Początki historii zamku, któremu pisane było długotrwałe i owiane sławą istnienie, sięgają 11 wieku i wiążą się z okresem panowania Wilhelma Zdobywcy. To właśnie ów normandzki książę, który otrzymał tytuł króla Anglii, wydał rozkaz zbudowania kilku zamków mających na celu obronę dróg wiodących do Londynu. Istotne w tych czasach było to, aby odległości pomiędzy tymi forpocztami a stolicą były możliwe do pokonania w czasie krótszym niż jeden dzień, tak by posłańcy zdążyli zawiadomić armię królewską o wkroczeniu wroga. Jako miejsce pod budowę twierdzy, przekształconej z czasem w zamek Windsor, obrano strome wapienne wzgórze, na którym to w już 1070 roku została wzniesiona pierwsza drewniana budowla.

Na przestrzeni 40 lat młodszy syn Wilhelma Zdobywcy, król Henryk I znacznie rozbudował istniejącą już twierdzę, lecz pierwsze królewskie apartamenty wybudowane z kamienia powstały dopiero w połowie 12 wieku, w okresie panowania Henryka II Andegaweńskiego. Ówczesna królewska siedziba została wybudowana na północnej części szczytu wzgórza, gdzie też dokonanie ataku od strony rzeki było niemozliwe. Niestety ów zamek nie doczekał obecnych czasów, ale na jego fundamencie powstały Komnaty honorowe.

Po śmierci Henryka II zamek Windsor w dalszym ciągu umacniano i przebudowywano. W wyniku tego powstał otaczający go, rozciągający się z trzech stron wzgórza, kamienny mur o długości 800 metrów, wyposażony w około 20 wież, z których część przetrwała do dziś. Tego typu walory obronne zamku pozwoliły królowi Janowi bez Ziemi schronić się za jego murami w czasie konfliktu z baronami lojanymi jego bratu, królowi Ryszardowi Lwie Serce.

W roku 1350 za panowania Edwarda III w zamku po raz kolejny miały miejsce potężne prace budowlane, w trakcie których przebudowano niemal wszystkie kamienne obiekty powstałe za czasów Henryka II. Nieznacznie zmieniono także okrągły donżon, lecz mimo to w dalszym ciągu odgrywał on rolę głównej wieży zamku. Dopiero w 19 stuleciu jej rekonstrukcji dokonuje architekt Jeffry Wyatville, po czym owa baszta zostaje wykorzystana do obwieszczania o przyjeździe monarchy na zamek. Również teraz, w przypadku obecności królowej na zamku, powiewa nad nią jej sztandar.

W połowie 15 wieku, za czasów panowania króla Edwarda IV, w zamku rozpoczęto budowę kaplicy Świętego Jerzego. Trwała ona niemal jeden wiek a jej zakończenie miało miejsce dopiero za panowania króla Henryka VIII, znanego w historii głównie ze względu na swój sześciokrotny ożenek. W kaplicy tej pochowano dziesięciu angielskich monarchów, w tym także Karola I Stuarta, imię którego przywołuje najbardziej krwawy moment w historii zamku Windsor, na który w 1648 roku napadły wojska parlamentarzystów. I to własnie tu, w kaplicy Świętego Jerzego pochowano króla Karola I, ściętego w styczniu 1649 roku z rozkazu przywódcy parlamentarzystów Olivera Cromwella.

W latach 1660, po przywróceniu manarchii, Karol II rozpoczął potężną przebudowę zamku Windsor, liczne którego obiekty były już w tym czasie bardzo zniszczone. Zainspirowany wyglądem wspaniałego Pałacu wersalskiego, Karol II zapragnął aby jego rezydencja w niczym nie była gorsza od rezydencji królów francuskich. W tym to okresie, na terenie przylegającym do pałacu w Windsorze powstał wspaniały ogród oraz park z cienistymi alejami.

Po śmierci Karola II ów majestatyczny zamek na pewnien czas utracił swą popularność wśród monarchów i dopiero w 1820 roku z rozkazu Jerzego IV dokonano jego rekonstrukcji, w wyniku której przybrał on wygląd zachowany w praktycznie niezmienionej postaci do dnia dzisiejszego. Architekt Jeffry Wyatville, kierując się wytycznymi króla stworzył wspaniały zespół architektoniczny, przypominający zarówno zamek gotycki jak i romantyczny pałac. W trakcie trwającej od 1820 do 1830 roku rekonstrukcji zamku Windsor, powiększono wieże oraz dodano elementy dekoracyjne mające na celu scalenie budowli różnych epok w jeden kompleks.


W latach II wojny światowej zamek Windsor stał się miejscem zamieszkannia rodziny królewskiej, wywiezionej z Londynu w obawie przed nalotami niemieckiego lotnictwa. Ostatnia rekonstrukcja zamku miała miejsce w 1992 roku po niespodziewanym pożarze, który w znacznym stopniu zniszczył wiele jego pomieszczeń. Można jednak powiedzieć, że tragedia ta wyszła turystom na dobre: aby pozyskać środki na sfinansowanie gruntownego remontu zamku, rodzina królewska zdecydowała się udostępnić turystom pałac Buckingham, zaś opłaty za wstęp przekazywać na fundusz odbudowy zamku. Obecnie zamek Windsor zwiedza ponad milion turystów rocznie. Co ciekawe, przez kilka tygodni w roku gości tutaj królowa angielska a na dodatek w miejscu tym oraganizowane są oficjalne imprezy na skalę międzynarodową.''