Fragmenty

''Znajdują stolik w kawiarni, w której pod podłogą ze wzmacnianego szkła płynie woda.

- Ta sama rzeka? - Maggie patrzy na migotanie nurtu na kamieniach, kiedy Pete zdejmuje z tacy swoje podwójne espresso i jej białą kawę. Przez chwilę sprzeczali się, kto płaci. Spodobało mu się, że nie było dla niej oczywiste, że on stawia. Ale też to, że pozwoliła mu wygrać.

- Prawdopodobnie inna odnoga. - Pete zdejmuje kurtkę. - Jedyny sposób, żeby sprawdzić, to wrócić do jaskini i puścić łódeczkę. Ja tu posiedzę i sprawdzę, czy przypłynie.

Czeka na jej uśmiech. Jej oczy są zdumiewająco szafirowe w zestawieniu z tą bladą twarzą.

- Jesteś z Somerset? - Maggie przerywa niezręczne milczenie.

Pete przytakuje i zbyt wolno sączy kawę.

- Od urodzenia. Dorastałem w Weston-super-Mare. Za to twój akcent sugeruje północ. Pojedyncze słowo od czasu do czasu.

- Ojciec pochodził z Yorkshire, ale nigdy tam nie mieszkaliśmy. Był wojskowym. Przez większość mojego dzieciństwa mieszkaliśmy za granicą.

- Więc co cię tu ściągnęło?

- W młodości trochę się bawiłam w New Age. Fascynowała mnie idea Glastonbury. Konwergencja ścieżek mocy, takie tam.

- Nigdy bym się nie domyślił. Teraz wyglądasz tak konwencjonalnie.

Spod tej jej lodowatej maski przebija się uśmiech. Po prostu nad nim panuje, jest w tym świetna.

- Kiedy miałam siedemnaście lat, parę miesięcy męczyłam rodziców, żeby puścili mnie na festiwal – mówi. - W końcu się poddali, a ja nigdy nie odważyłam się im powiedzieć, że było okropnie. Ale spodobało mi się miejsce.

- Miałaś jakieś wiadomości od Hamisha Wolfe'a albo jego fanklubu?

Koniuszek różowego języka zlizuje kawową piankę z górnej wargi.

- Dwa e-maile od tej bandy. Spotykają się dzisiaj w Minehead. Zaprosili mnie.

- Stanowczo odradzam. Ale jeśli jedziesz, nie jedź sama.

- Wiesz, spotykałam już wcześniej takich ludzi.

Wie. Maggie chodzi do więzień, rozmawia z najgorszymi przestępcami. Nie potrzebuje jego opieki.

- Mogę cię o coś zapytać?

- Pytaj, o co chcesz.

- Powiedziałaś, że mieszkasz sama.

Spogląda na niego nad brzegiem filiżanki.

- Nie powiedziałam.

- Kiedy do ciebie przyszedłem, kiedy rozmawialiśmy o fanklubie Wolfe'a, zapytałem...

- A ja to odebrałam jak zawoalowaną pogróżkę. Nie odpowiedziałam na twoje pytanie.

- Prawda. - Pete zaczyna od początku. - No więc poprosiłem kogoś, żeby to sprawdził. Okazuje się, że naprawdę mieszkasz sama.

Dwie idealne brwi unoszą się.

- Kiedy wyszedłem z pokoju, słyszałem, że z kimś rozmawiasz.

Ta kobieta chyba nie ma pełnego uśmiechu w repertuarze, ale ciut zmiękczonym spojrzeniem potrafi zasugerować, że jest rozbawiona.

- Może przez telefon.

Pete zaprzecza.

- Nie słyszałem dzwonka.

- To ja zadzwoniłam.

– Mając wścibskiego gliniarza w toalecie na dole? A poza tym to nie brzmiało jak rozmowa przez telefon. Ton głosu jest wtedy zupełnie inny. Podniesiony. Wyraźniejszy. Tak, żeby było dobrze słychać. Ty rozmawiałaś z kimś w pokoju.

- A nawet jeśli?

Poddaje się.

- Nieważne. Nie mam prawa pytać. Ale wścibstwo należy do moich zawodowych obowiązków.

- To może tak: powiem ci, kiedy się lepiej poznamy. Dobra?

- Okej.

- Teraz moja kolej. Trochę czytałam o tej sprawie. Nie dlatego, że postanowiłam ją wziąć, bo wciąż jestem raczej pewna, że nie wezmę, ale przyznaję, że mnie interesuje. Znalazłam dwie wzmianki o czymś. Ale to nie było wyjaśnione. Zastanawiałam się, czy mógłbyś mnie oświecić.

- Dawaj.

- Co to jest "Daisy w kajdanach"?

Pete czuje, jak sztywnieją mu plecy, i ma nadzieję, że ona tego nie dostrzega.

- Gdzie o tym słyszałaś?

- Była wzmianka w książce o Wolfie. Coś o kajdankach ze stokrotek, Stokrotce w kajdanach. Straszny chłam, więc nie wiem, czy brać to poważnie. Ale ty najwyraźniej też o tym słyszałeś, więc mów. Co to takiego?

- Szczerze? Nie wiemy. Dowód, który znamy wyłącznie z plotek. Nigdy go nie znaleźliśmy.

- Ale czego?

- Kiedy Wolfe siedział w areszcie, a my dopracowywaliśmy oskarżenie, rozmawialiśmy z ludźmi, którzy go znali z czasów młodości.

Maggie oparła się o stół i zdjęła rękawiczki, odsłaniając blade dłonie i pomalowane na różowo paznokcie.

- Chcieliśmy się dowiedzieć czegoś o jego charakterze. Znaleźć jakieś ślady wcześniejszych skłonności do przemocy. A przynajmniej zaburzonych zachowań.

- Torturowanie zwierząt i tak dalej?

- Właśnie. Albo dziewczyny, które trochę za często trafiały na ostry dyżur.

- Znaleźliście coś?

- Nic, co można by nazwać przemocą. Ale świadkowie mieli dużo do powiedzenia o jego, jak by to ująć, preferencjach seksualnych.

- Zamiłowanie do dużych dziewczyn?

- Podobno kiedy był na studiach, istniał pewien klub. Klub Grubasek. To była grupka czterech czy pięciu studentów. Umawiali się z grubymi kobietami. I dalej się robi ciekawie: filmowali seks z nimi.

Maggie zaciska powieki z czarnymi rzęsami.

- Za ich wiedzą czy bez?

Pete kręci głową.

- Bez. Spotkania kręcono potajemnie. Problem w tym, że mężczyźni, którzy rzekomo brali w nich udział, członkowie Klubu Grubasek, nie puścili pary z ust. Braliśmy ich na przesłuchanie mnóstwo razy. Nic. Mówiło nam o tym kilka osób z ich otoczenia. Gość z tego samego roku, jedna z kobiet, która podobno padła ofiarą tego procederu. Niestety to były tylko słowa. Żadnego dowodu.

- Co mówili?

- Że tych pięciu gości celowo wybierało duże kobiety, często zmiękczali je alkoholem, może i narkotykami, doprowadzali do stanu, kiedy puszczały hamulce, a potem kręcili seks z nimi.

- Urocze.

- Owszem. Ale nie to jest najgorsze. Te taśmy nie były przeznaczone wyłącznie do prywatnego użytku. Podobno sprzedawano je gdzieś na lewo.

- I nie ma na to żadnych dowodów?

- To się działo niemal dwadzieścia lat temu. Nielegalne sklepy wideo pozamykały się dawno temu. Poza tym coś się wydarzyło. Nie bardzo wiemy co, ale obstawiam, że któraś z kobiet dowiedziała się o tym i poskarżyła na uniwersytecie. Może zainterweniowali rodzice. Tak czy inaczej zabawa się urwała, a filmy skasowano. Nie został po nich żaden ślad. Tylko plotki i domysły.

- I "Daisy w kajdanach" to jeden z tych filmów?

- Prawdopodobnie tak. Jeden z bardziej pikantnych.

- To znaczy?

- Grali w nim Hamish i studentka o imieniu Daisy, podobno o bardzo obfitych wdziękach.

- I kajdany?

- Tak, tak mówiono. Podobno. Niektórzy twierdzili, że to było brutalne sado-maso, że Daisy stała się krzywda. Jeden ze świadków poszedł dalej i spekulował, że to snuff movie i że Daisy straciła życie. Może doszło do wypadku, może Hamisha poniosło. Sądzę, że Daisy zginęła, a on zdołał to zatuszować. Z pomocą kolegów albo samodzielnie. Myślę, że z początku był przerażony tym, co zrobił, przysiągł sobie nigdy tego nie powtórzyć, próbował o tym zapomnieć i skupił się na robieniu kariery błyskotliwego chirurga.

- Ale nie zdołał stłumić prawdziwej natury?

- A ktokolwiek to potrafi?

Maggie otwiera szeroko oczy.

- Jego pies wabi się Daisy.

- Wiem. I to mi autentycznie mrozi krew. Bo kupił tego psa tuż przed tym, jak znów zaczął zabijać.''