Pierwszy raz mialam okazje byc w Dreznie kilkanascie lat temu, jeszcze kiedy bylam w Liceum, a poniewaz mielismy cudowna wychowawczynie, ktora przy okazji uczyla mnie takze Niemieskiego zaszczepila po czesci w Nas pasje do podrozowania. Ponizszy blog zawiera takze tresci zaczerpniete z zapiskow innych podroznikow co mnie cieszy i determinuje do ich ukazywania piekna jakie Nas otacza. Zatem, ''...zapraszam do Drezna, stolicy Saksonii – najpiękniejszego miasta Niemiec! Wpis jest długi z mnóstwem zdjęć. Czytacie go na własną odpowiedzialność, gdyż po zakończeniu lektury z pewnością spakujecie plecaki, walizki, zatrzaśniecie za sobą drzwi i pojedziecie niesamowitej do Saksonii! W tekście także wiele innych, wartych odwiedzenia w regionie miejsc. Rzadko określam miasta mianem „ciekawych”, „atrakcyjnym”, „przypadających do gustu”. Jeśli już tak mówię, to miasto rzeczywiście musi mieć w sobie to coś. Coś, co powoduje, że nie chcę z niego wyjeżdżać, co rusz chętnie wyciągam aparat, przebywam w nim z przyjemnością. Drezno to właśnie takie miasto – pełne naprawdę bardzo ciekawych miejsc! Na początek może nieco historii! Wiem, że tego typu informacje nie są chętnie czytane, dlatego też jak najbardziej postarałem się je skrócić i przedstawić w miarę przystępny sposób. Drezno nazywano niegdyś „barokową Florencją” i uważano za najpiękniejsze miasto Niemiec. Nietkniętym udało mu się przetrwać praktycznie całyokres II wojny światowej, kiedy to, niemalże już po jej zakończeniu, wystartowało w jego kierunku ponad 1000 wyładowanych po brzegi alianckich bombowców. Celem ataku miało być osłabienie morale Niemiec, wywołanie paniki i chaosu w Dreźnie. Dodatkowo chciano zniszczyć ciągle działające fabryki, które rzekomo dalej były w stanie produkować broń. Już po poddaniu się Wehrmachtu na przełomie stycznia i lutego 1945, wojska alianckie zrzuciły na Drezno ponad 4 tys. ton bomb. Zginęło 25 tys. osób, zniszczone zostało ponad 80 tys. domów, gdzie zaledwie 23% z nich to zabudowania przemysłowe, które miały być głównym celem ataku. W większości rozmieszczone na obrzeżach miast fabryki produkujące broń, nie zostały dosięgnięte przez alianckie bomby. Drezno długo podnosiło się z kolan. Brak środków wydłużał w nieskończoność czas odbudowy kolejnych zabytków. Mimo sukcesywnie postępującej odbudowy i stopniowego zwracania Dreznu swojego dawnego blasku, jeszcze w latach 80 w mieście można było znaleźć zniszczone budynku. Najbardziej znany z nich, pozostawiony na pamiątkę bombardowań (tak się przynajmniej tłumaczono), to Kościół Marii Panny zbudowany w roku 1743, który zawalił się dzień po zakończeniu bombardowań. Władze NRD długo zwlekały z odremontowaniem tego drugiego największego na świecie budynku zbudowanego z piaskowca. Odbudowy podjęto się dopiero w 1985 roku, ukończono ją zaś w 2005. Był to najdłużej czekający na odbudowę zabytek w Dreźnie. W końcu jednak się udało i znowu możemy określać je najpiękniejszym w Niemczech! ;) W Dreźnie tak naprawdę każdy znajdzie coś dla siebie. Dziesiątki niesamowitych zabytków, muzeów, ciekawych budynków, setki restauracji, przecinające malowniczą rzekę Łabę liczne mosty, wielki barokowy park Grosser Garten czy kolejka górska Schwebebahn. Drezno to też centrum Saksońskiego Szlaku Winnego! Miasto leży niedaleko granicy z Polską i Czechami, wydaje się być idealnym miejscem na krótki, weekendowy wypad. Zwłaszcza rowerowy, gdyż liczne ścieżki rowerowe, cała infrastruktura rowerowa, ogólnie kultura jazdy i nastawienie ludzi do rowerzystów, mocno do tego zachęcają. Nie mogę wyjść z podziwu, kiedy na każdych światłach jestem przepuszczany przez samochody, kierowcy z uśmiechem pokazują mi abym przejeżdżał, kiedy ja nauczony warunkami w naszym kraju, zatrzymuję się przed każdym krawężnikiem granicznym z drogą. Tak na dobrą sprawę, nawet nie trzeba się zbytnio rozglądać przemierzając Drezno rowerem. Niesłychane, że to zaledwie rzut beretem od granicy z Polską, a jakby zupełnie inny świat. Zwłaszcza pasjonaci zabytków standardowych znajdą w Dreźnie sporo ciekawych miejsc. Jak widać kościołów i zamków nie brakuje. Mnie osobiście najbardziej zainteresowały miejsca inne od tych z pierwszych stron przewodników po zabytkach Drezna. Jako pierwszy postanowiłem znaleźć położony w dzielnicy Alstadt, niczym wyjęty z Iranu meczet Yenidze. Nie było to szczególnie trudne zadanie, gdyż jego górującą nad okolicą kopułę widać już z daleka. Jego historia jest o tyle ciekawa, że nigdy nie był to faktycznie meczet. Został on wzniesiony przez niemieckiego przedsiębiorcę na początku XX wieku i miał służyć jako fabryka wyrobów tytoniowych. Stąd jego nazwa – Y enidze – która pochodzi od regionu w Turcji, z którego czerpano tytoń. Następnie, po zjednoczeniu Niemiec, fabryka z minaretem została odremontowana i przekształcona. Powstały tam liczne biura, restauracje, a w piwnicach meczetu nawet dyskoteka. Skąd zatem pomysł na tak bliskowschodnie klimaty? Jego wygląd zawdzięczamy najzwyczajniej w świecie kaprysowi pierwszego właściciela, który stwierdził, że jego fabryka powinna wyróżniać się w całym Dreźnie. Nie chciał sztampowego budynku, zlewającego się z pozostałymi, chciał czegoś więcej i faktycznie to mu się udało. Mija już prawie 100 lat od wybudowania tegoż budynku, fabryki dawno już w nim nie ma. Jest za to coraz więcej muzułmanów nie tylko w Niemczech, ale i całej Europie, co jest dość zabawnym zwrotem historii. Może niedługo jakiś bogaty szejk z Arabii Saudyjskiej wyłoży kilka milionów zielonych i w budynku, w którym nigdy meczetu nie było urzędować będą w końcu mułłowie? Może pewnego dnia z tegoż wielkiego minaretu będzie roznosić się po okolicy donośny śpiew Muezina, nawołującego wiernych do modlitwy? W sumie to nie zdziwiłbym się ani trochę. Dość dużo czasu spędziłem w Dreźnie, a mimo to nie wszystko co sobie założyłem udało mi się odnaleźć, zobaczyć, zwiedzić. Pierwszym takim miejscem, którego najbardziej żałuję jest Kunsthofpassage, czyli centrum kultury i sztuki, sławne z tego, że na jego fasadzie znajduje się szereg rynien, rynienek, okapów i innych dziwnych przelewów, którymi spływająca woda wygrywa melodię. Podobno nie trzeba być tam nawet w deszczowy dzień, gdyż woda wlewana jest do rynien automatycznie co 30 minut. Nie wiem, czy grana jest Deszczowa Piosenka czy jakiś bardziej rockowy utwór, ale z pewnością sprawdzę odwiedzając Drezno następnym razem. Mimo wszystko, nawet jakby faktycznie podjęli się takiego działania, to z pewnością niesłychanie ciężko byłoby im znaleźć równie ładną. Założonej już w 1880 roku, znajdująca się na ulicy Bautzner Strasse mleczarni zdecydowanie bliżej do pałacu pierwszej kategorii, niż przedsiębiorstwa, w którym kiedyś przetwarzało się mleko. Ściany, sufity i podłogi pokryte są niemal w stu procentach ozdobnymi kafelkami, zaś w jednym z pomieszczeń znajduje się niewielka fontanna, z której niegdyś klienci mleczarni mogli napić się mleka. Po dość długim zwiedzaniu miasta, wjeżdżaniu w każdy kąt i szukaniu najciekawszych kadrów, w końcu trzeba odpocząć. Bardzo dobrym do tego miejscem jest założony kilkaset lat temu, największy park w mieście – Grosser Garten. Barokowy Park! Moża posiedzieć, posłuchać fontann, śpiewu ptaków no i pooddychać świeżym powietrzem. Tak się składa, że Drezno po zachodzie słońca jest jeszcze ciekawsze niż to za dania. Mimo że rozświetlone licznymi, często kolorowymi lampami, sprawia wrażenie stonowanego, spokojnego, nigdzie się niespieszącego. W okolicach najbardziej znanego Mostu Fryderyka Augusta, jeszcze przed zmrokiem na równo przystrzyżonym pasie trawy biegnącym wzdłuż Łaby, powoli zaczynają gromadzić się młodzi Niemcy, którzy w tym miejscu przesiadują do późnych godzin wieczornych. Plotkując, grając na gitarach, popijając piwko. Bardzo pozytywny klimat. Aż przypomniały mi się publiczne posiłki w irańskim Isfahanie, podczas trwania Ramadanu.
Komentarze
Prześlij komentarz
Dziekuje za komentarz :-)