Momenty

Kochankowie

''Ledwo dziewczyna przyszła z daleka - 

Dreszcz go obleciał skrzydlaty. 

Zatrzepotała martwa powieka -- 

I z grobu wstał na światy. 

"Dobrze, żeś przyszła! Gniję daremnie. 

Własnego niepewny cienia! 

Gdziem jest, że oto - nie ma mnie we mnie? 

Są tylko moje cierpienia. 

Powiedz - schylona ponad mogiłą - 

Śpiącemu w mogił obłędzie - 

Gdzie się podziewa to, co mną było, 

A nigdy mną już nie będzie?" 

Nic nie odrzekła w trwodze dziecięcej. 

Lecz martwa padła na wrzosy. 

Pewno kochała o wiele więcej. 

Niż myślał - kusząc niebiosy. 

Padła w ustroniu ojesieniałem, 

Gdzie kwiatom - straszno różowieć - 

By kochankowi całym swym ciałem 

Dać tę jedyną odpowiedź! ''